مراسم هفتم

امتیاز این مطلب
5/5
مراسم هفتم

اشتراک گذاری در شبکه اجتماعی

مراسم هفتم

برگزاری مراسم هفتم در تمامی کشورهای جهان مرسوم است، اما  آداب و رسوم آن ریشه در فرهنگ و سنت های هر قوم و ملتی دارد .آداب و رسوم برگزاری مراسم  هفتم در کشور ما آمیخته ای از زندگی اقوام باستانی ما (زرتشتی ها) و فرهنگ و اعتقادات اسلامی است. اعداد هفت در همه ی تمدن های باستانی عدد مقدس شمرده شده است و به فرهنگ اسلامی هم راه یافته است

دلیل گرفتن مراسم هفتم

 

هدف از برگزاری مجالس عزا در هفتمین روز درگذشت تجلیل از کسانی است که روزی در میان ما بوده و اکنون از جمع ما به سرای باقی شتافتند. این گونه مجالس از آن رو برگزار می شود، تا مردم با ابراز همدردی و تسلیت گفتن به صاحبان عزا، بتوانند تسلای دل بازماندگان باشند که چنین سرنوشتی روزی برای آنان هم خواهد بود.اعتقاد خیلی از ما مسلمانان این است که تا روز هفتم روح در بدن میت است و باید از خاکسپاری تا مراسم هفتم در سوگ فراق مرحوم اعزاداری کرد و دعا و صلوات در فراق مرحوم فرستاده شود و از طرفی دیگر مهمان ها نگذارند که بازماندگان احساس تنهایی کنند

دلیل تقدس عدد هفت

به دلیل هفت آسمان و زمین، هفت سیاره ی منظومه ی شمسی ، هفت گناه کبیره، عجایب هفتگانه و عروج مردان خدا به آسمان هفتم است.در اسلام و قرآن هم هفت دور طواف دور خانه ی خدا، هفت شبانه روز بلای الهی به قوم عاد، آفرینش زمین و آسمان در هفت روز را داریم.در بیشتر استان‌های ایران مانند تهران و گیلان در شب هفتم فوت، مراسم هفته برای او برپا و سوگواری می‌کنند. در اصفهان روز هفتم را سوگواری می‌کنند. 

هفت بار طواف کعبه، هفت خان رستم و اسفندیار، هفت سین نوروز، هفت شهر عشق و سلوک مولوی و عطار، هفت سال قحطی و هفت سال فراوانی، هفت طبقه زمین و آسمان، هفت کره و هفت دریا، عجایب  هفت روز هفته، هفت رنگ اصلی، هفت‌سیاره، هفت بار سعی بین مروه و صفا، هفت قلم آرایش، هفت تکبیر و هفت تهلیل و هفت خط روزگار و… همه و همه ریشه در پیشینه و دیرینگی عدد هفت دارد. از زمان‌های بسیار دور و قدیم، عدد هفت از میان اعداد از تقدم خاصی برخوردار بوده و مورد عنایت اقوام مختلف جهان قرار گرفته و نماد و نشانه‌ای از یک نظم کامل و یک دوره کامل است و حتی گفته می‌شود که این عدد به کمال روح و ماده اشاره دارد و هر جا که لازم بوده، نشانه‌ای مقدس و قابل احترام  از این عدد سحرآمیز استفاده می‌کردند،،  تقسیم سال به ۱۲ ماه قمری و تقسیم هر ماه به چهار هفته و هر هفته به هفت روز که به شماره‌‌ همان سیارات هفت‌گانه است یکی از آثار این تفکر در دانشمندان کلده است. بعد‌ها این نوع تقسیم‌بندی به ملل دیگر و از جمله ایرانیان نیز که پیش از آن ماه‌های خود را تنها به ۳۰ روز تقسیم می‌کردند، منتقل شد.

با ما در اینستاگرام همراه باشید

گروه آوا و نوا

گروه آوا و نوا

پست های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

تبلیغات
بیشتر بخوانید
تبلیغات